Lichter reizen. Dat klinkt als een verademing toch? Nou ja, de werkelijkheid is altijd weerbarstiger, zullen we maar zetten…
In 2008 speelde ik met mijn toenmalige band Ot Azoj op een festival in Buenos Aires. Wat een trip was dat. De energie, de stad, de band, de optredens. Het was heel bijzonder om mee te maken. En te gek om te merken dat muziek je letterlijk zo ver kan brengen.
Na het laatste concert bleven we nog een paar dagen in de stad. En natuurlijk, muzikanten als we zijn, de straat op. Binnen no-time stond er een grote groep luisteraars om ons heen. Want muziek verbindt, altijd en overal. Die middag leverde ons meer dan genoeg Argentijnse Pesos op voor de kroeg. Dus wij het café in.
En daar ging het mis… We stapelden onze koffers naast de tafel, op nog geen meter bij ons vandaag. Maar toen we weg wilden gaan was mijn accordeon weg. Recht onder onze neus gestolen.
Ik was er kapot van, want het was niet zomaar een instrument, maar mijn mooie Italiaanse “Ballone Burini”. Echt een fijne accordeon, die lekker licht speelde en een warme en volle klank had. Met name met de lage tonen kon ik een soort deken van geluid maken en daarmee het publiek inpakken.
We zochten overal en deden aangifte. En we stuurden foto’s naar alle muzikanten die we daar hadden leren kennen, die zij weer doorstuurden naar allemaal andere muzikanten in de stad. Maar tevergeefs.
Dat was echt wel even flink balen en een dure grap. Maar er was ook een groot voordeel. Ik reisde nog naar Patagonië. En nu hoefde ik dat ongelooflijk zware instrument niet meer mee te slepen. 😀
Soms verlies je iets waardevols en krijg je er onverwachts iets moois voor terug. Lichter reizen! 😅
