Laten we eerlijk zijn: dissonanten in je team zijn mega irritant! Ze verstoren de boel, vertragen, roeien tegen de stroom in. Je bent ze liever kwijt dan rijk. Ze hebben een beroerd imago.
In muziek bestaan ze ook. Tijdens mijn keynotes laat ik ze letterlijk horen: botsende frequenties. En geïsoleerd klinkt dat nou niet bepaald als muziek in de oren, zullen we maar zeggen.
Dus zou je denken: weg ermee! Waarom zou je lelijke klanken gebruiken in mooie muziek? En inderdaad als we de dissonanten totaal zouden negeren, ofwel, als ik ze gewoon niet meer speel op de piano, dan krijg je meteen prettige akkoorden. Lekker in het gehoor.
Vertaal dat naar een team: iedereen versterkt elkaar, niemand schuurt, iedereen voelt zich veilig en comfortabel.
Tijdelijk…
Want al snel wordt de muziek dodelijk saai. Geen spanning, geen kleur, geen richting. Maar op het moment dat ik vervolgens wel weer dissonanten toevoeg aan mijn pianospel, dan ontstaan er spontaan kippenvel momenten in de zaal.
Wat we eigenlijk allang weten wordt dan eens te meer duidelijk: zonder wrijving geen glas. Zonder botsende frequenties geen spanning. Zonder dissonanten geen muziek.
Foto: Kerry-Lynn Prince
