Wegens gebrek aan talent ben ik van pianoles afgestuurd. “Bij hem zit het er echt niet in” zei mijn eerste pianolerares tegen mijn ouders. Ik was toen vijf of zes. Bijna was dat het einde van mijn muzikale avontuur. Na een paar lessen al. Lessen waarin het overduidelijk niet de bedoeling was dat ik al ging spelen op de piano.
Nee, nee, het was veel belangrijker dat ik in de goede houding op de pianokruk leerde zitten, dat mijn handen in de juiste positie stonden en kennelijk was het ook van levensbelang dat er eerst correct afgeteld werd. Want je kan natuurlijk niet zomaar beginnen!! 🙄
(Wel grappig, nu ik er over nadenk: goed zitten, handen in de juiste positie en correct aftellen. Dat zijn de punten die ik 40 jaar later nog altijd niet helemaal volledig onder de knie heb… 🤣 )
Maar goed, hoeveel kinderen, en volwassenen, krijgen zo’n stempel wel niet opgeplakt?
“Jij bent niet muzikaal.”
“Je zingt vals.”
“Daar ben jij niet slim genoeg voor.”
“Leidinggeven is niet jouw ding.”
“Presenteren hoef jij niet te doen, want dat wordt niks met jou.”
We zeggen het soms hardop, maar vaak ook tussen de regels door. En bovendien, het wordt gezegd door iemand met gezag. Dus een juf, of een trainer, of een manager. Iemand die “het kan weten”. Opmerkingen die onbedoeld overtuigingen kunnen worden en vanaf dat moment voelen als een waarheid: “Ik ben echt niet sportief” of “ik kan echt niet zingen!”
Onzin. Het zit er bijna altijd wel in. Alleen nog niet zichtbaar en nog niet aangemoedigd.
Misschien is dat wel onze belangrijkste taak als leider, ouder of docent:
👉 Niet beoordelen of het erin zit.
👉 Maar helpen het eruit te halen.
Welke zin heeft jou bijna laten stoppen?
En wie zorgde ervoor dat je toch doorging?
Ik luister graag naar de omdenken podcast, waarin dit thema regelmatig voorbij komt. Hierbij de link.
En ik ga hier zelf ook graag op in, in mijn eigen keynote over leiderschap.
